BARMHERZIG
Von Otto Gittinger

Der Pfarrer git en Onterricht
Er stoht heut grad an derea Gschicht
Vons Samariters Barmherzigkeit.
Er legt se aus, des ischt a Freud,
ziegt Sprüchle an, brengt Vers derher,
grad wias am paßt zu seinra Lehr,
frogt als dermittelscht dean ond ean,
obs gwiß dia Kender au verstean,
ond endlich frogt er Jules Chrischt:
»Jetzt sag du, was barmherzich ischt.«
Der Chrischt sait nenz, weil er nenz woiß.
Was wird de Pfarrer do so bais!
Ond hot trutz der Barmherzichkeit
on onbarmherzichs Wörtle gsait.
Des goht verbei, au dSchual goht rom,
der Chrischt macht, daß er weiter komm.
Derheim leit dMuater ond ischt krank,
schnell schiabt er dr Büachle ontern Bank
ond frogt: »Jetz, Muater, saget au,
ob i Euch net kan ebbes tau.«
Er schüttlat dKisse, langt Arznei
ond git ars mit em Löffel ei,
trait Wasser her, zendts Feuer an
ond kocht zMittag, so guat er kann.
En Teller Supp brengt er ans Bett,
wenns no der Muater schmecka tät!
Ond wieder frogt er. »Saget au,
ob i Euch net kan ebbes tau? «
»Nei!« sait sei Muater, »jetzt isch gnua!
Komm, setz de uf mei Bett her, Bua,
ond sag wias en der Schual au goht?
Hoscht gwißt, was mer de gfroget hot?
Nei? Was? Hoscht net recht acht gean ghet?
Ha Chrischtle, schwätz! Was waißscht denn net?«
»O«, sait er, ond hot dAuga gwischt,
»i weiß net, was ‚barmherzich' ischt!«